آرشیو شهریور ماه 1404

دیدن خون در توالت یا هنگام پاک کردن خود پس از اجابت مزاج می‌ تواند ترسناک باشد. خوشبختانه، بیشتر علل خونریزی مقعدی تهدید کننده زندگی نیستند؛ علل شایع شامل بواسیر و شقاق مقعد است که در زیر مورد بحث قرار می‌ گیرند. در ادامه تمام دلایل احتمالی خونریزی مقعدی را بررسی کردیم.

1. بواسیر (هموروئید) خونی

بواسیر خونی یکی از شایع‌ ترین دلایل خونریزی است. این بیماری ناشی از گشاد شدن وریدهای اطراف مقعد یا رکتوم است.

ویژگی‌ های خونریزی بواسیر:

• خون روشن و تازه
• معمولاً پس از دفع یا روی دستمال توالت
• همراه با درد یا خارش در برخی موارد

2. شقاق مقعدی

شقاق به معنای ترک یا زخم سطحی در دیواره مقعد است.

خونریزی معمولاً خفیف و همراه با سوزش شدید هنگام اجابت مزاج است.

اغلب در افرادی دیده می‌ شود که یبوست مزمن دارند.

3. پولیپ روده

پولیپ‌ ها توده‌ه ای غیرطبیعی در دیواره روده هستند. برخی پولیپ‌ ها خوش‌خیم‌ اند، اما برخی دیگر قابلیت سرطانی شدن دارند.

خونریزی ناشی از پولیپ ممکن است خفیف یا متناوب باشد.

در بسیاری موارد، بیمار علامت دیگری ندارد.

4. سرطان کولورکتال

یکی از جدی‌ ترین علل خونریزی مقعدی، سرطان روده بزرگ است.

خونریزی معمولاً با تغییر در عادات دفعی (یبوست یا اسهال مزمن) همراه است.

ممکن است خون به صورت مخفی در مدفوع وجود داشته باشد و فقط در آزمایش مشخص شود.

5. بیماری‌ های التهابی روده (IBD)

شامل کولیت اولسراتیو و کرون است.

خونریزی معمولاً همراه با اسهال مکرر و درد شکمی است.

در موارد مزمن، می‌ تواند منجر به کم‌ خونی و کاهش وزن شود.

6. سایر علل

دیورتیکول روده

عفونت‌ های دستگاه گوارش

مصرف داروهای ضدانعقاد

روش‌ های تشخیص خونریزی مقعدی

گومگ میگوبد برای یافتن علت دقیق خونریزی، پزشک از روش‌ های مختلف استفاده می‌ کند:

• معاینه فیزیکی و آنوسکوپی: بررسی اولیه کانال مقعد.
• کولونوسکوپی: مشاهده کامل روده بزرگ و امکان نمونه‌ برداری.
• آزمایش خون مخفی در مدفوع (FOBT): تشخیص خونریزی‌ های پنهان.
• تصویربرداری (CT یا MRI): در موارد مشکوک به توده یا التهاب.

روش های درمان خونریزی مقعدی بر اساس علت

اگر کاملاً مطمئن هستید که خونریزی ناشی از بواسیر یا شقاق مقعد است،در مراحل اولیه معمولا نیازی به مراجعه به پزشک ندارید. اینها مشکلات رایجی هستند و می‌ توانید خودتان آنها را در خانه درمان کنید. از داروهای بدون نسخه استفاده کنید. اما در صورتی که عارضه به حالت مزمن درآمده باشد حتما باید زیر نظر پزشک درمان لازم صورت گیرد. در ادامه این روش ها را معرفی کردیم.

بهترین شرایط برای نگهداری بتامتازون موضعی؛ در دمای اتاق، بین 68 تا 77 فارنهایت (20 تا 25 درجه سانتیگراد) می باشد. همچنین می توان آن را برای مدت زمان کوتاه تری در معرض دمای بین 59 تا 86 فارنهایت (15 تا 30 درجه سانتیگراد) قرارداد، مانند زمانی که لازم است بیرون باشید و آن را در کیف خود حمل می کنید. در جای خشک و خنک نگهداری شود. آن را فریز نکنید. 28 روز پس از اولین استفاده، حتما باقیمانده دارو را دور بریزید.

عوارض جانبی جدی بتامتازون موضعی چیست؟

پماد بتامتازون یکی از پرکاربردترین داروهای موضعی برای کاهش التهاب و درمان بیماری‌ های پوستی است، اما مانند هر داروی دیگری، ممکن است با عوارض جانبی همراه باشد. عوارض جانبی پماد بتامتازون معمولاً خفیف هستند، اما در مواردی نادر، عوارض جدی‌ تری نیز ممکن است رخ دهند.

در صورت مشاهده علائمی مانند تورم غیر عادی، احساس سوزش شدید، بثورات پوستی گسترش‌ یافته یا علائم شبیه عفونت، مصرف پماد بتامتازون را متوقف کرده و فوراً با پزشک مشورت کنید. توجه به دستور مصرف، میزان دوز و مدت زمان استفاده از پماد بتامتازون نقش کلیدی در پیشگیری از عوارض جانبی دارد.

همچنین webmd.com بیان میکند؛ با آگاهی از عوارض احتمالی پماد بتامتازون و پایبندی به نکات ایمنی، می‌توان از مزایای درمانی آن بدون نگرانی بهره‌ مند شوید.

1. واکنش های آلرژیک شدید

بتامتازون موضعی ممکن است باعث واکنش های آلرژیک شود که می تواند جدی باشد. اگر هر یک از علائم واکنش آلرژیک جدی را دارید، مصرف بتامتازون موضعی را متوقف کرده و فوراً برای کمک های اورژانسی به پزشک مراجعه کنید.

• مشکلات تنفسی یا خس خس سینه
• ضربان قلب
• تب یا احساس بیماری
• غدد لنفاوی متورم
• تورم صورت، لب ها، دهان، زبان یا گلو
• مشکل در بلع یا گرفتگی گلو
• خارش، ترک های پوستی خفیف یا برجستگی های قرمز رنگ همراه با خارش (کهیر)
• حالت تهوع یا استفراغ
• سرگیجه، احساس سبکی سر، یا غش کردن
• گرفتگی معده و دل درد

2. کاهش عملکرد آدرنال 

بتامتازون می تواند به سطح زیرین پوست شما نفوذ کرده و باعث شود که غدد فوق کلیوی بدن تولید کورتیزول (هورمون استرس) را متوقف کنند. این به عنوان نارسایی آدرنال شناخته می شود. اگر از بتامتازون موضعی در نواحی بزرگ پوست استفاده می‌ کنید، میتوانید روی پوست را با یک لایه نازک بپوشانید. اگر بدن شما به دلیل تب، جراحی یا ضربه تحت استرس باشد، نارسایی آدرنال می تواند بدتر شود. اگر هر یک از علائم نارسایی آدرنال زیر را دارید، به پزشک خود اطلاع دهید.

• درد مفاصل
• حالت تهوع و استفراغ
• ضعف، خستگی و کمبود انرژی
• فشار خون پایین
• اسهال مزمن
• علائم ناراحت کننده ناشی از مشکلات گوارشی

3. سندرم کوشینگ

بتامتازون موضعی می تواند باعث سندرم کوشینگ شود. این عارضه زمانی اتفاق می افتد که بدن شما در معرض کورتیزول بیش از حد (هورمون استرس) قرار می گیرد. اگر از بتامتازون موضعی همراه با سایر کورتیکواستروئیدها استفاده می کنید، این موضوع نگران کننده است. در صورت مشاهده هر یک از علائم زیر به پزشک خود اطلاع دهید.

• صورت گرد و گلگون
• افزایش وزن به خصوص در قسمت فوقانی بدن
• نازک شدن پوست
• آکنه (توده های تناسلی) در صورتی که در این ناحیه استفاده شود
• خستگی یا ضعف غیرمعمول
• حس افسردگی یا اضطراب
• سنگ کلیه
• اختلال در خواب
• رشد غیر معمول مو

4. قند خون بالا

پماد بتامتازون موضعی ممکن است سطح قند خون شما را افزایش دهد. به خصوص اگر با سایر کورتیکواستروئیدها استفاده شود. همچنین ممکن است باعث نشت قند از بدن شما به ادرار شود. در صورتی که سابقه ابتلا به دیابت داشتید، برای بررسی وضعیت خود، مصرف پماد بتامتازون را با متخصص در میان بگذارید.

علائم قند خون بالا عبارتند از:

• تشنه تر بودن از حد معمول
• ادرار کردن بیش از حد معمول
• افزایش گرسنگی
• خستگی
• احساس بیماری در معده
• گیجی
• تغییر در بوی دهان

بسیاری از بیماران این سوال را دارند که از کجا بفهمم بواسیرم عفونت کرده است؟ برای تشخیص عفونت بواسیر، پزشک سابقه پزشکی و علائم فعلی شما را بررسی می‌ کند. توضیح دادن علائمی مانند تب می‌ تواند به پزشک در تشخیص کمک کند.

معاینه فیزیکی نیز برای بررسی علائم بصری عفونت، مانند قرمزی اطراف بواسیر، انجام می‌ شود. اگر بواسیر داخلی پرولاپس شده دارید، پزشک ممکن است تصمیم بگیرد قبل از عفونی شدن، آن را ابتدا تخلیه کند.

در صورت مشکوک بودن به عفونت، آزمایش خون، مانند شمارش گلبول‌ های سفید خون نیز انجام می‌ شود. پایین بودن WBC در آزمایش بیمار می‌ تواند نشان دهنده عفونت باشد. آزمایش‌ های اضافی، مانند آزمایش ادرار یا عکس‌ برداری با اشعه ایکس، ممکن است برای بررسی عفونت‌ هایی که به سایر قسمت‌ های بدن گسترش یافته‌ اند، انجام شود.

نحوه درمان بواسیر عفونی

آنتی‌ بیوتیکی مانند داکسی‌ سایکلین (دوکستریک) برای درمان بواسیر عفونی یا بافت عفونی ناشی از عمل برداشتن بواسیر استفاده می‌ شود.

آنتی‌ بیوتیک‌ های تجویز شده برای پریتونیت شامل سفپیم (ماکسیپیم) و ایمی پنم (پریماکسین) هستند. نوع خاص آنتی‌ بیوتیکی که تجویز می‌ شود به شدت عفونت و هرگونه مشکل یا حساسیتی که ممکن است با داروهای خاص داشته باشید بستگی دارد.

جراحی برای برداشتن بافت عفونی اطراف بواسیر یا بافت داخل شکم (در صورت گسترش عفونت) ممکن است در موارد شدید ضروری باشد. این عمل دبریدمان نامیده شده و می‌ تواند به بدن در بهبودی از عفونت کمک کند.

علاوه بر داروها و روش‌های جراحی احتمالی، درمان‌ های خانگی بواسیر عفونی نیز ممکن است به تسکین علائم کمک کنند. این موارد عبارتند از:

• کیسه‌ های یخ یا کمپرس سرد در اطراف مقعد
• مسکن‌ های درد دهانی، مانند استامینوفن (تیلنول) یا ایبوپروفن (ادویل)
• پدهایی که حاوی ماده بی‌ حس‌ کننده هستند.
• همچنین، تنظیم رژیم غذایی شما می‌ تواند منجر به کاهش زور زدن در هنگام اجابت مزاج شود. رژیم غذایی حاوی غذاهای پرفیبر، مانند میوه‌ ها، سبزیجات و غلات کامل، می‌ تواند به نرم نگه داشتن مدفوع و افزایش حجم آن و کاهش زور زدن کمک کند.

قبل از امتحان هر نوع درمان خانگی، همیشه با پزشک عمومی یا جراح مشورت کنید. زیرا خطر گسترش عفونت در این مواقع بیشتر از هر زمان دیگری است.

روش های پیشگیری از عفونت کردن بواسیر

بهترین راه برای پیشگیری از بواسیر عفونی، جلوگیری از ابتلا به هر نوع هموروئید خارجی یا داخلی است. علاوه بر رژیم غذایی پرفیبر (20 تا 35 گرم در روز) و کلینیک زارعی مایعات فراوان، می‌ توانید با موارد زیر از بواسیر جلوگیری کنید:

• حفظ وزن سالم
• اجتناب از ساعت ها نشستن برای روی یک جسم سفت
• ورزش منظم، از جمله فعالیت‌ های هوازی، مانند پیاده‌ روی سریع، تنیس یا رقص
• رفتن به دستشویی در اسرع وقت، زیرا تاخیر در اجابت مزاج می‌ تواند دفع مدفوع را دشوارتر کند.

اگر بواسیر دارید، می‌ توانید با مراجعه به پزشک به محض بروز علائم، خطر عفونت خود را کاهش دهید.

علائم خفیف ممکن است با پدها و پمادهای بدون نسخه و همچنین بهداشت خوب و نشستن در وان آب گرم قابل درمان باشند. پیروی از توصیه‌ های پزشک برای اطمینان از موثر بودن درمان و کاهش احتمال عفونت ضروری است.

اگر پس از عمل جراحی آنتی‌ بیوتیک تجویز شد، کل دوره داروها را مصرف کرده و مصرف آنها را زود قطع نکنید. اگر عوارض جانبی ناشی از آنتی‌ بیوتیک‌ ها را تجربه کردید، با مطب پزشک خود تماس بگیرید و ببینید آیا داروی جایگزین می‌ تواند مؤثر باشد یا خیر.

وقتی صحبت از دانشگاه کوئینزلند (UQ) می‌ شود، در واقع از یکی از معتبرترین مراکز علمی استرالیا و جهان حرف می‌ زنیم. این دانشگاه با پردیس‌ های مدرن و جامعه‌ ای چند فرهنگی، فرصت‌ های آموزشی و پژوهشی گسترده‌ ای را در اختیار دانشجویان قرار می‌ دهد.

۱. دانشکده تجارت، اقتصاد و حقوق (BEL)

اگر به دنیای کسب‌ و کار، اقتصاد یا قوانین بین‌ المللی علاقه‌ مند هستید، این دانشکده همان جایی است که مسیر حرفه‌ ای شما را می‌ سازد. رشته های دانشکده تجارت، اقتصاد و حقوق دانشگاه کوئینزلند:

• رشته‌ هایی مانند مدیریت کسب‌ و کار، بازرگانی، اقتصاد، حقوق و مالیه
• فرصت‌ های کارآموزی و همکاری با شرکت‌ های پیشرو جهانی
• تمرکز ویژه بر رهبری، نوآوری و کارآفرینی

۲. دانشکده مهندسی، معماری و فناوری اطلاعات (EAIT)

اینجا محل تولد ایده‌ های بزرگ است؛ از طراحی آسمان‌ خراش‌ ها تا هوش مصنوعی. رشته های دانشکده مهندسی معماری دانشگاه کوئینزلند:

• رشته‌ های مهندسی شیمی، عمران، مکانیک، معدن، برق و کامپیوتر
• معماری و طراحی شهری
• فناوری اطلاعات و سیستم‌ های هوشمند

۳. دانشکده علوم سلامت، پزشکی و علوم رفتاری

آینده سلامت جامعه در دستان دانشجویان این دانشکده است. رشته های دانشکده علوم سلامت، پزشکی و علوم رفتاری عبارتند از:

• پزشکی، دندان‌ پزشکی، پرستاری، مامایی، داروسازی، فیزیوتراپی
• علوم توان‌ بخشی، گفتاردرمانی و روان‌ شناسی
• پژوهش‌ های پیشرفته در علوم اعصاب و بهداشت عمومی

۴. دانشکده علوم انسانی، هنر و علوم اجتماعی (HASS)

اینجا جایی است که فرهنگ، زبان و خلاقیت کنار هم می‌ آیند. رشته های دانشکده علوم انسانی، هنر و علوم اجتماعی (HASS) عبارتند از:

• رشته‌ های زبان‌ شناسی، آموزش، ارتباطات، تاریخ، فلسفه و علوم سیاسی
• موسیقی و هنرهای خلاق
• مطالعات اجتماعی و بین‌ المللی

۵. دانشکده علوم (Science Faculty)

برای عاشقان کشف و تحقیق، این دانشکده دری به روی دنیایی از علم باز می‌ کند.

• علوم کشاورزی، زیست‌ فناوری، محیط‌ زیست، ریاضیات و فیزیک
• دامپزشکی و علوم حیات وحش
• پژوهش‌ های نوآورانه در انرژی و فناوری‌ های پایدار

1. تتراسایکلین: داروی آنتی‌ بیوتیکی با طیف وسیع، موجود به شکل قرص و کپسول (گاهی پماد چشمی). بیشتر برای عفونت‌ های باکتریایی عمقی یا گسترده توسط پزشک تجویز می‌ شود. البته دوز پایین آن برای تهیه بدون نسخه نیز در دسترس است.

2. موپیروسین: آنتی‌ بیوتیک موضعی به شکل پماد، مناسب برای عفونت‌ های پوستی سطحی، زخم‌ ها و سوختگی‌ های خفیف.

تفاوت اصلی این دو دارو در نحوه مصرف و عمق اثربخشی است؛ تتراسایکلین سیستمیک عمل می‌ کند، در حالی که موپیروسین فقط روی محل زخم یا عفونت پوستی اثر می‌ گذارد.

تتراسایکلین برای درمان چه مواردی استفاده می‌ شود؟

• آکنه‌ های چرکی و گسترده

• عفونت‌ های تنفسی و گوارشی

• برخی عفونت‌ های تناسلی (مانند کلامیدیا)

• آبسه‌ ها و فیستول‌ های مقعدی

• عفونت‌ های شدید پوستی و بافت نرم

این دارو به دلیل اثر سیستمیک، برای مواردی که عفونت عمیق یا گسترده است، گزینه اول محسوب می‌ شود.

موپیروسین برای درمان چه بیماری‌ هایی مناسب است؟

• زخم‌ های سطحی پوست

• سوختگی‌ های خفیف

• بریدگی‌ ها و خراش‌ های آلوده

• عفونت اطراف ناخن یا زخم‌ های جراحی سطحی

• التهاب پوستی اطراف واژن

• ترک‌ ها و زخم‌ های سطحی اطراف مقعد

پماد موپیروسین برای درمان سریع و موضعی بسیار موثر است، اما در عفونت‌ های عمیق یا گسترده کافی نیست.

کاربرد تتراسایکلین و موپیروسین در مشکلات واژن

در ادامه به صورت تفکیکی، به طور کامل به مقایسه مصرف این دارو برای بیماری های واژن پرداختیم:

تتراسایکلین

برای برخی عفونت‌های باکتریایی واژن (مثل کلامیدیا) تجویز می‌شود.

به شکل خوراکی مصرف می‌شود و به‌طور سیستمیک باکتری را از بین می‌برد.

موپیروسین

روش های اثرگذاری پماد موپیروسین برای بیماریهای واژن شامل موارد زیر است:

• داخل واژن استفاده نمی‌ شود، اما برای زخم‌ ها یا التهاب اطراف واژن مناسب است.

• در موارد خارش، سوزش یا التهاب سطحی می‌ تواند باعث بهبود سریع شود.

تبنا  در عفونت داخلی واژن: تتراسایکلین

در زخم یا التهاب سطحی اطراف واژن: موپیروسین

کاربرد تتراسایکلین و موپیروسین در بیماری‌ های مقعدی

• آبسه مقعدی
  تتراسایکلین به‌ صورت خوراکی برای کنترل عفونت تجویز می‌ شود.

موپیروسین در این مورد کافی نیست چون عفونت عمقی است.

• فیستول مقعدی

نیاز به جراحی دارد اما آنتی‌ بیوتیک مثل تتراسایکلین برای کنترل عفونت استفاده می‌ شود.