آرشیو تیر ماه 1401

شقاق یکی از بیماریهای نشیمنگاهی است که افراد معمولا در مراحل ابتدایی متوجه آن نمی شوند. به همین دلیل همیشه نمی توان از به وجود آمدن زخم مقعدی جلوگیری کرد ، اما با اقدامات پیشگیرانه زیر می توانید خطر ابتلا به آن را کاهش دهید:

• خشک نگه داشتن ناحیه مقعدی
• نوشیدن مایعات فراوان
• خوردن غذاها و غلات فیبری
• ورزش منظم برای جلوگیری از یبوست
• معالجه اسهال بلافاصله از ابتلا
• تعویض مداوم پوشک نوزادان
• هنگام شستشو نشیمنگاه را به آرامی با صابون لطیف و آب گرم تمیز کنید

عوارض شقاق مقعدی

برخی از عارضه ها وجود دارند که در صورت عدم درمان ممکن است به وجود بیایند و عبارتند از:

• عدم درمان: شقاق مقعدی که طی هشت هفته بهبود نیابد، مزمن تلقی می شود و ممکن است نیاز به روش درمانی جدی تری داشته باشد.
• عود کردن: هنگامی که شکاف مقعدی را تجربه کردید، در صورت عدم رعایت نکات پیشگیری ممکن است به شقاق دیگری دچار شوید.
• گسترش پیدا کردن زخم: در صورتی که دچار اسپاسم مقعدی مزمن یا یبوست شوید، ممکن است که زخم کوچک اطراف یا داخل مقعد بزرگتر شود.

درد شقاق را چگونه کنترل کنیم؟

شما می دانید که بیماری شقاق می تواند دردناک باشد. به خصوص زمان دفع و پس از آن درد باقی می ماند. کرم های مسکن موضعی مانند لیدوکائین می توانند به کاهش درد کمک کنند.

همچنین مسکن های بدون نسخه مانند ایبوبروفن یا استامینوفن می توانند به درد ناشی از علائم بیماری کمک کنند.

لازم به ذکر است که حمام مکرر و نشستن در تشت آب گرم از آنجا که باعث شل شدن عضلات اسفنکتر می شود، ممکن است در کاهش درد نیز تاثیر گذار باشد.

بیماران اغلب به دلیل نگرانی یا علائم مربوط به ناحیه آنورکتال با پزشکان مراقبت های اولیه مشورت می کنند. اگرچه بسیاری از بیماری های آنورکتال خوش خیم هستند و به راحتی قابل درمان هستند، بیماران ممکن است به دلیل خجالت یا ترس از سرطان، درخواست مشاوره پزشکی را به تعویق بیندازند. بنابراین، هر دو بیماری بدخیم و غیر بدخیم اغلب به عنوان بیماری پیشرفته ظاهر می شوند، که نیاز به درمان گسترده تری دارند و باعث ناراحتی بیشتر بیمار می شوند تا زمانی که شرایط به اندازه کافی در مراحل اولیه تشخیص داده شده و قابل مدیریت باشند.

برخی از این بیماریهای نشیمنگاهی عبارتند از:

شقاق مقعد

شقاق مقعدی به شکاف یا پارگی در پوشش کانال پایین مقعد اشاره دارد. در حالی که شقاق می تواند به دلایل مختلفی از جمله بیماری های مقاربتی، بیماری التهابی روده، و اسهال مزمن یا حاد رخ دهد، اما اغلب در صورت فشار بیش از حد در حین اجابت مزاج رخ می دهد.

متخصصین گوارش این بیماری را به دو نوع شقاق مقعدی حاد یا مزمن طبقه بندی می کنند، ممکن است از روش های درمانی مختلفی برای درمان این بیماری استفاده می شود.

هموروئید

بیماری بواسیر که معمولاً به آن هموروئید می گویند، یکی از شایع ترین بیماری های مقعدی است که می توانید تجربه کنید. این وضعیت با وریدهای متورم در مقعد و پایین رکتوم مشخص می شود که با عنوان هموروئید داخلی یا هموروئید خارجی دسته بندی می شوند.

در حالی که علائم شما ممکن است بستگی به این داشته باشد که بواسیر داخلی دارید یا خارجی، شایع ترین علائم هموروئید شامل درد یا ناراحتی، تورم در اطراف مقعد، خونریزی مقعدی، خارش یا سوزش در ناحیه اطراف مقعد و حتی وارد شدن فشار بواسیر است.

درمان این نوع بیماری مقعدی شامل نرم کننده های مدفوع در کنار تغییر رژیم غذایی و سبک زندگی است. گاهی اوقات، پزشکان ممکن است درمان هموروئید را از طریق جراحی یا لیزر توصیه کنند.

فیستول مقعدی

فیستول های مقعدی که با تشکیل یک گذرگاه غیرطبیعی و عفونی بین پوست و مقعد به دنبال تخلیه آبسه مشخص می شود، بدون توجه به اینکه تصادفی یا توسط پزشک انجام شده باشد، پس از این فرآیند شایع هستند.

فیستول معمولاً ناشی از عفونت آبسه یا بیماری کرون است، علائم فیستول شامل درد، تورم و ترشح خون و چرک است. این نوع بیماری مقعدی معمولاً از طریق جراحی درمان می شود.

لازم به ذکر است که هر زمان احساس آبسه یا توده ای در ناحیه نشیمنگاه خود داشتید، سریعا برای تشخیص و خالی کردن عفونت به پزشک مراجعه کنید.

آبسه مقعد

آبسه مقعدی به مجموعه ای از توده های چرکی در نزدیکی مقعد اشاره دارد. معمولاً در نتیجه یک عفونت، اینها اغلب به شکل کورک در نزدیکی مقعد یا در بافت عمیق‌ تر داخل مقعد ایجاد می‌شوند.

این بیماری از طریق زهکشی یا برش جراحی درمان می شود. در حالی که این روش به طور کلی یک روش پیچیده نیست، تخلیه نادرست آبسه مقعدی میتواند در نهایت منجر به فیستول مقعدی شود.

علائم شامل درد و تورم، احساس ضربان در مقعد، ترشح چرک، تحریک پوست اطراف مقعد و یبوست است. آبسه های عمیق تر نیز ممکن است باعث لرز، ضعف و تب شوند.

کیست مویی

کیست مویی یا سینوس پیلونیدال یکی از شایع ترین بیماری های نشیمنگاهی در بین جوانان، افراد مسن و به خصوص مردان است. که در اثر برگشتن مو به داخل پوست و رشد آن اتفاق می افتد. اگر کیست مویی درمان نشده باقی بماند، عفونت ایجاد شده و در موارد بسیار حاد می تواند وارد جریان خون شود.

این عارضه در هر قسمتی از پوست می تواند اتفاق بیفتد ولی شایع ترین آن از نوع مقعدی یا همان پایین کمر می باشد. خوشبختانه امروزه با وجود درمان کیست مویی با لیزر؛ هیچ نگرانی در رابطه با این بیماری وجود ندارد چون به صورت قطعی عفونت را از بین می برد.
بیماریهای نشیمنگاهی چیست؟

همانطور که گفته شد، فیستول در ۵۰% مواقع به دلیل عدم درمان آبسه مقعدی به وجود می آید. گاهی اوقات این آبسه مسدود شده و چرک آن زیر پوست می ماند. زمانی که این اتفاق می افتد، تجمع باکتری ها می تواند یک بافت متورم از آلودگی و میکروب به وجود بیاورد. پزشکان این توده چرکی جمع شده زیر پوست را آبسه می نامند.

اگر آبسه را درمان نکنید ، رشد کرده و در نهایت سر آن به بیرون باز می شود و جایی در نزدیکی مقعد را سوراخ می کند تا بتواند چرک داخل خود را تخلیه کند. این مسیر چرکی از آبسه تا سطح پوست فیستول نام دارد.

در شرایط نادر مانند سل ، بیماری های مقاربتی یا بیماری های مزمن که روده را تحت تاثیر قرار میدهند، مانند بیماری کرون یا کولیت اولسراتیو در پیش آمدن فیستول مقعدی نقش بسیاری دارند.

علت ابتلا به فیستول چیست |

خونریزی بعد از فیستول

آبسه مقعدی چیست؟

آبسه مقعدی پری آنال عفونتی در غده ترشح کننده مخاطی در کانال رکتوم یا اطراف مقعد است. این بیماری به شکل یک توده متورم قرمز که از خود ترشح دارد ایجاد می شود. محل تشکیل این توده قسمت های مختلفی از مقعد بوده و محل خاصی ندارد. از این رو ممکن است با بیماری های دیگر اشتباه گرفته شود که در ادامه به بررسی آنها و تفاوتشان با آبسه مقعدی می پردازیم.

علت تشکیل آبسه پری آنال چیست؟

آبسه زمانی ایجاد می شود که غده کوچکی در داخل مقعد از باکتری یا مدفوع گیر افتاده در غده عفونی شود. لازم است بدانید که در اکثر موارد شما هیچ کاری برای ایجاد این عفونت انجام ندادید. برخی از شرایط نامطلوب یا بیماری ها برای مثال یبوست، اسهال، کولیت یا سایر التهابات روده ممکن است این عفونت ها را بیشتر کنند.

علائم آبسه یا فیستول چیست؟

آبسه های پری آنال عموماً با درد و تورم شدید در مقعد ظاهر می شوند. پس از ایجاد این عوارض داشتن تب امکان پذیر است. تخلیه آبسه به تنهایی یا با یک برش، درد و فشار را تسکین می دهد. فیستول با تخلیه خون، چرک یا مخاط همراه است، اما معمولاً دردناک نیستند.

از دیگر علائم این دو عارضه می توان به موارد زیر اشاره کرد:

– درد

– سرخی

– تورم و التهاب اطراف مقعد

– سوزش و خارش

– ایجاد شدن سوراخی دردناک همراه با ترشحات بین باسن

آیا وجود آبسه همیشه منجر به فیستول می شود؟

خیر. فیستول در ۵۰ درصد موارد بر اثر آبسه ایجاد می شود. هیچ راهی برای پیش بینی این اتفاق وجود ندارد. اگر درناژ به مدت دو تا سه ماه ادامه یابد، تشخیص فیستول پری آنال داده می شود.

درمان زگیل تناسلی

• درمان شیمیایی
• کرم های تجویزی
• کرایوتراپی (استفاده از نیتروژن مایع بسیار سرد روی زگیل)
• روش برش الکتروسرجری لوپ (LEEP): یک حلقه سیمی با الکتریسیته شارژ می شود تا زگیل را با جراحی برداشته شود.

درمان تبخال

درمان جوش های واژن

طبق آمار؛ این بیماری پوستی بیشتر از زنان، مردان را درگیر می کند و در بین مردان هم رنج سنی 20 تا 30 سال در خطر هستند.

درمان های اولیه شامل حمام سیتز، کمپرس گرم و آنتی بیوتیک می باشند. با این حال، اگر عفونت شدید باشد، ممکن است نیاز به جراحی داشته باشید.

دو روش اولیه مورد استفاده برای درمان کیست پیلونیدال عبارتند از:

• برش و زهکشی با تیغ یا لیزر: در طی این روش، پزشک کیست را برش داده و تخلیه می کند.
• برداشتن کیست مویی با جراحی: در طی این روش که سیستکتومی نیز نامیده می شود، پزشک کل کیست و بافت های اطراف آن را برمی دارد.

برای اطلاعات بیشتر در مورد نحوه انجام این روش ها، روند بهبودی و احتمال بازگشت کیست به ادامه مطلب مراجعه کنید.

عمل کیست مویی به روش باز

هنگام عمل با روش باز کیست پر از چرک برش خورده و تمام عفونت و موهای زائد داخلش تخلیه می شود. برای برش و زهکشی پزشک از تیغ جراحی استفاده می کند. پس از عمل سینوس پیلونیدال به روش باز زخم باز می ماند و داخلش با پانسمان کاملا پوشانده می شود تا کاملا ترمیم پیدا کند.

عمل جراحی به روش باز نیازمند موارد زیر می باشد:

• بستری در بیمارستان
• بیهوشی بیمار هنگام عمل
• دوره نقاهت و باز ماندن زخم طی سه تا چهار ماه پس از عمل
• تعویض روزانه پانسمان با گاز استریل و سرم شستشو

پس از عمل زخم از داخل به بیرون بهبود می یابد و ممکن است بعد از ترمیم هم اسکارهایی به جا بگذارد. دوره نقاهت این روش نسبت به روش های دیگر طولانی تر است.

وقتی افراد ناحیه برجسته ای را در نزدیکی مقعد پیدا می کنند، در نگاه اول به سختی می توان به طور کامل متوجه شد که آیا این یک آبسه مقعدی است یا هموروئید. ساده ترین راه برای تشخیص این تفاوت این است که آیا این توده دارای علائم است یا خیر و به نظر می رسد که توده حاوی مایع است یا خیر، که بیشتر به آبسه اشاره می کند تا هموروئید. تفاوت دیگر این دو در نحوه درمان آنها است، اغلب اوقات آبسه مقعدی باید تخلیه شود. 

در حالی که توده های بواسیری کوچک معمولاً خود به خود از بین میروند، آبسه می تواند باقی مانده و اذیت کننده باشد.

تفاوت در علت ایجاد آبسه با بواسیر چیست؟

علت ایجاد این دو بیماری از دلایل اصلی تشخیص این دو عارضه از یکدیگر می باشد. بیماری بواسیر در اکثر مواقع به دلیل التهاب سیاهرگ های نشیمنگاه ایجاد می شود که در اثر فشار زیاد ملتهب شده اند و به شکل باد کرده در آمده اند. این فشار معمولا در کسانی که کارمند یا راننده هستند که مدت زیادی در روز را می نشینند، به وجود می آید. برای جلوگیری از این عارضه می توانید از بالشتک های دوناتی زمان نشستن استفاده کنید.

تمام اینها در حالی است که آبسه مقعدی یک توده ناشی از عفونت ضربه شدید به نشیمنگاه یا پیش از فیستول است. یعنی زمانی که دچار آبسه شدید، به احتمال بسیار زیاد یک مسیر چرکی فیستول در زیر آن نهفته است که باید هر دو تخلیه شده و درمان شوند.

شباهت آبسه و هموروئید

پیشتر ذکر شد دلیلی که باعث شباهت این دوبیماری دردناک شده است، ظاهر آنها می باشد. دو بیماری آبسه و بواسیر می توانند در هر قسمتی از کانال رکتوم ایجاد شوند و در مواردی هر دو آنها علائم مشابهی مانند درد، سوزش، خروج ترشحات و در موارد نادر خونریزی دارند. بیمار برای تشخیص دقیق به متخصص جراح یا گوارش مراجعه کند. زیرا خودش قادر به تشخیص درست ممکن است نباشد.
فرق آبسه با بواسیر چیست؟